Afronding van het Oerkrachtseizoen – Oud-Tongelre

We sluiten dit Oerkrachtseizoen af in Oud-Tongelre, stadsdeel van Eindhoven. Het thema van dit seizoen was de tempeliers. In Zeeland ontdekten we al in Tempel Genderdyc | Zaamslag hun geheimen. Datgene wat zij ontdekt hadden en waardoor de kerk hen als een gevaar beschouwde.

Toen liet ook het verhaal van Jezus zich zien. Hoe zijn ziel door de kerk werd gebruikt en zijn boodschap werd verdraaid. Welke entiteit er was gecreëerd, die vandaag de dag nog via vele gebeden en gezangen in stand wordt gehouden, maar weinig te maken heeft met de menselijke persoon die ooit op aarde heeft geleefd. De persoon die ik Joshua zou noemen.

In een van de opstellingen in Oud-Tongelre liet dit verhaal zich langzaam opnieuw zien. Ook de tempeliers kwamen aan bod.

Eerst was er een machthebber, vermoedelijk afkomstig uit Roemenië, die het kasteel had gebouwd dat hier ooit heeft gestaan. Hij voelde geen liefde voor de plek. Hij kwam puur om te nemen. Ook een andere adellijke familie, waarschijnlijk verbonden aan het koningshuis, had het kasteel ingenomen als trofee en gebruikte het puur als middel om haar eigen trots te erkennen.

De enigen die werkelijk verbonden waren met het kasteel en de omgeving, waren de vrouwen die er geleefd hadden. Er was een duidelijke splitsing voelbaar tussen de mannelijke machthebbers en de vrouwen die daadwerkelijk voor de plek zorgden en haar hoedden.

De tempeliers kwamen erbij. Iedereen voelde respect. Maar ook de tempeliers waren duidelijk afgedwaald. Achter hen liet zich het goddelijke plan zien: datgene wat oorspronkelijk de bedoeling was en wat door hen heen mocht stromen.

Dat had wel degelijk te maken met goud, maar niet in de vorm van geld. De kaart Pot goud uit het orakel werd meerdere keren getrokken en stond symbool voor de ware bedoeling.

Er was een hoger plan om via de kastelen alle krachtplekken te activeren en een netwerk, een mycelium van licht, op aarde te brengen. Dit liet zich ook al in Zeeland zien. Een organisatiestructuur die gelijkstond aan de goddelijke ordening.

Maar ook de tempeliers waren dit vergeten.

We nodigden vervolgens een oude Frankische koningslijn uit, die bekendstaat als de Merovingen. Dit waren priesterkoningen. Zij stonden nog op de oorspronkelijke krachtlijnen en iedereen in het veld kon dat voelen en had respect voor hen. Deze bloedlijn heeft de Frankische stammen verenigd waar later Frankrijk uit voortkwam. En, geloof het of niet, deze Salische Franken komen uit Zuid-Nederland en België.

In het traject voorafgaand aan deze dag ben ik een hypothese tegengekomen waaruit de Da Vinci Code is afgeleid, waarin de Merovingische lijn, de Frankische koningslijn met haar oorsprong rond het jaar 300 na Christus, wel degelijk verbonden is met de geheime bloedlijn van Jezus en Maria. Zij droegen dit licht in zich, niet als concept, niet als religie, maar in menselijke vorm.

Wat ik voel, is dat wij onderhand allemaal afstammelingen zijn van deze bloedlijn. En dit is een ingang om het Christusbewustzijn in ons lichaam te activeren.

Dit was een onderdeel van het geheim van de tempeliers: het licht dat werkelijk in het fysieke lichaam gegrond mocht worden.

Vanuit mijn gevoel is Joshua als mens, als oudste broeder, wel degelijk door een ascensiepoort gegaan. In samenwerking met Maria Magdalena hebben zij iets geopend voor het collectief, waardoor mensen bevrijd konden worden uit de matrix.

Dit werd vrij snel daarna door de kerk weer dichtgezet door goed en fout en schuld in te brengen, waardoor heel veel zielen opnieuw vast kwamen te zitten in de onderwereld. En ook het slecht maken van het vrouwelijke principe zorgde ervoor dat we de natuur, aarde en levensenergie wegdrukken. Dat worden dan weer de demonen waartegen we strijden.

Van deze valse schuld- en valslichtconcepten hebben we ons los te maken, zodat we het licht daadwerkelijk in ons lichaam kunnen gronden.

Ook in de opstelling liet dit zich zien. Het respect voor de Merovingische lijn en de zaden van Joshua en Maria, die in ons allemaal verankerd zijn.

We hebben dit wakker te maken, te activeren en ons te herinneren. We hoeven er niets voor te doen, het is er al. We hebben ons er alleen bewust van te worden dat het er is.

Met heel veel dankbaarheid ronden we dit seizoen af.

Langzamerhand openen we ons alweer voor een nieuwe ronde volgend jaar, waarin we magische plekken gaan bezoeken, zoals Schokland, het kasteel, het Solse Gat, Radio Kootwijk en nog veel meer.

Dank dat je hier onderdeel van was.


Oud-Tongelre – Een terugblik op de opstellingen

Wat een reis mochten we weer maken in Oud-Tongelre.

Veel zieken waren voelbaar in het veld. We misten soms bepaalde posities die we niet in konden zetten. Sommige opstellingen kun je ook heel goed uitschrijven.

Oud-Tongelre is complex, met al de verschillende geschiedenislagen. Een duidelijk voelbare krachtplaats, maar waar zowel boven als onder vele lagen de echte verbinding tegenhouden.

Een zwarte poort waar nog veel gevangen zat, mochten we opschonen met een oude stam die nog verbonden was met de echte natuur.

Toeschouwers waren belangrijk in het veld. In hoeveel tijden werd er wel niet toegekeken zonder dat er werd ingegrepen?

Bomen die te korte wortels hadden, nog steeds vastzaten in geschiedenislagen die niet schoon zijn, water dat drab in zich droeg en bijna niet op te schonen was. De laag voor de sterren moest vrijgemaakt worden. Een energetisch oude gasvormige mens mocht in het veld om ergens de zuivere frequentie te kunnen terugbrengen.

Qua kasteel en de oeroude eerste bewoning was er ook een groot verschil tussen de vrouwen die verbonden waren met de grond, de plek en de moedergodin van de grond, en de kasteelbeheerders die er later zijn gaan wonen.

Adel die is gemaakt vanuit legerofficieren die veldslagen hebben gewonnen voor de desbetreffende macht en die beloond werden.

Connecties werden gevoeld met de tempeliers, geld, maar ook een lijn naar het koningshuis. Zoveel trots zat erop dat er nieuwe adel werd gesticht en gevormd, een nieuwe dynastie die er nu nog is. Dit kon pas smelten toen werd erkend hoe goed hij zijn rol had gespeeld.

Nodig om de zuivere, echte bedoeling van dit alles te laten landen.

Het was alsof we, wanneer we in de ene opstelling iets tastbaars hadden gevoeld en gecleand, dit in de volgende opstelling weer terugkwam, vanuit andere lijnen en geschiedenislagen. Lijntjes die zo verstrikt en in de knoop zijn geraakt, dat het kosmisch wetboek, het aardse mycelium en het kosmische mycelium het er moeilijk mee hadden.

Uiteindelijk hebben we gekeken of we er energetisch één stad van konden maken. Oud-Tongelre en Eindhoven voelden zich bijna sterker dan de ander. Toen ze tegenover elkaar stonden in het veld, werd al snel duidelijk dat ze zichzelf allebei misschien wel beter vonden dan de ander. Deze strijd kon hier niet worden opgelost. Daarom gingen we onderzoeken welke strijd zij hier eigenlijk kanaliseerden.

Al snel opende zich een kosmische laag waarin twee energieën zichtbaar werden. Het was duidelijk een verstrikking, waarbij de twee energieën op elkaars plek stonden. Je zou het kunnen omschrijven als een mannelijke en vrouwelijke energie.

Eindhoven en Oud-Tongelre keken toe hoe dit kosmische schouwspel zich verder ontwikkelde. De verstrikkingen kwamen los en beide energieën gingen weer op hun eigen plek staan.

Dit had direct invloed op Eindhoven en Oud-Tongelre. Er was merkbaar minder strijd. Bij Oud-Tongelre was nog steeds veel pijn voelbaar, voortkomend uit de geschiedenis waarin deze plek zo vaak werd gebruikt door verschillende machtsbolwerken en adellijke families. Maar de spanning tussen beide plekken was opgelost.

In het napraatje voelde iedereen zich wel goed. Terwijl mijn hoofd nog zoveel pijn had vanuit mijn rol van Oud-Tongelre. Die wilde bijna van hoofd wisselen met de oorspronkelijke, echte energie.

En als ik terugkijk naar de foto’s waarop ik echt dat onderonsje voelde met Eindhoven en breed lachend opsta, voel ik die mindfuck waar we soms met zijn allen in zitten. Die de grond en de lucht verstoren met gedachten en overtuigingen die nog vastzitten en die we als mens onbewust vasthouden, waardoor we niet door kunnen.

Het houden van geld en de eigen ik boven het werken voor het licht en de eenheid.

Wat als een energielek voelbaar is in de natuur. Pot goud, prinsesje en de vampier bleven niet voor niks als kaarten steeds terugkeren.

Aho.