*****************************************
4.44 wakker. Toch maar schrijven.
Waar het er ’s morgens nog troosteloos uitzag vanwege de regen, werd het een prachtige dag bij Kasteel Doorwerth met een bijzondere groep mensen.
Ik vind het altijd grappig wat er vooraf gebeurt. Tijd die niet helemaal klopt. En uiteindelijk wel, omdat er een parkeerplaats dicht was. Mijn voeten die eigenlijk niet wilden zijn op de plek en weer terug wilden lopen, met het om het kasteel heen lopen.
En hoewel er veel zwaarte te voelen was, kon alles snel getransformeerd worden.
In de eerste verkennende opstelling gebeurde al veel, een hoop tijdslijnen door elkaar. Een geheim dat eeuwenlang dichtgezet werd door de hoge adel, overgedragen van de een naar de ander, waarbij ze uiteindelijk zelf niet meer wisten wat het geheim was, alleen dat het dicht moest blijven.
Lagen slachtofferschap en zielen die transformeerden in de verschillende tijden van gevangenen, gehangenen, de beul zelf, ridders, verraders, heiligen, genezers, etc. Bloedoffers die vastzaten en de schuldlaag niet konden afleggen.
De boerenadel die het kasteel hoedde en eigenlijk nog verbonden was met de oude grond.
Wenende vrouwen die in vroegere tijden priesteressen waren geweest, vanuit het licht, maar ook vanuit machtsmisbruik. De magie die steeds veranderde in hoe deze werd ingezet in de tijd.
De honger door de tijden heen. Ridders van het goede die hun plek niet meer kenden.
Een diep contract dat door alles heen liep, wat bewaakt moest blijven, maar ook dichtzat, waar steeds een onderlaag te voelen was, verbonden met weer een andere laag. Verbonden met een lichtpoort en een draak.
Uiteindelijk mocht het vertrouwen hersteld worden door het mannelijke, het vrouwelijke en de nieuwe tijd. En ging er een krachtplek open, veel ouder dan het kasteel, waar de godin van de grond terug kon komen. Een tijdslaag die vergeten was en teruggeweven werd door alle posities, toen de woede en de achterdocht losgelaten konden worden.
In de tweede opstelling konden we naar de eerste drie Tempeliers. Om te voelen hoe Nederland betrokken was bij deze beweging. Het was een cadeau om op te staan. De droom te zien, zo mooi, groots, vol licht. Als je in een opstelling veel groter wordt dan de rest, weet je ook dat je in vals licht zit, maar dat superieure voelen is geweldig.
Dat de andere twee andere idealen hadden, meer vrijheid, bescherming, goede doelen, dat zag ik, maar was er ook niet mee bezig. Mijn focus lag op het beloofde land, het geloof.
Toen ik het geheim mocht zoeken bij wie van de drie ze hoorden, werd ik kleiner en voelde ik me betrapt. De verborgen laag van geld werd meteen zichtbaar. Waarna Nederland meteen naast me kwam staan. Achter ons kwam een galactische laag die het spel op aarde heel vermakelijk vond. En weer werd ik kleiner.
Helaas werd ik gedood.
Ook hier zat een valse tijdslus in de opstelling die volgepropt was met verhalen die niet klopten. De fantoompijntijdstheorie? Als laatste gekeken naar de schat van de Tempeliers. Duidelijk verbonden met de nieuwe aarde, hoe die vrij kan komen met een nieuwe weg als het huidige banksysteem een andere plek krijgt.
Kleine stapjes.
De laatste opstelling was op het middenplein met de oudste acaciaboom van Europa. Samen met zijn wortels mocht hij in beeld komen om te voelen wat hij nodig heeft om de zwaarte uit de grond te verminderen. De ondergrondse gangen waren vervuild met modder. Dichtgeslibd vanuit oorlogen, dood en bloed.
Ondanks dat de geschiedenisboeken het ontkennen, voelden we veel gehangenen op het plein die weer rust mochten vinden, waar de kennis van terug mocht komen.
Ik heb de Spanjaarden nu wel te benoemen. Ik kreeg ze gisteren niet in het veld gezet, alleen alles wat tegen hen gevochten had. Voel het nog op mijn keel.
Kasteel en boom hebben veel oorlogen, veldslagen en honger doorstaan.
Het mycelium mocht weer verbonden worden met de boom. Zoals het licht later nog terug gaf. Energetisch met de twee andere bomen die daar hebben gestaan.
Het laatste wat op de wortels van de boom nog zat, was een dof gevoel. Het bleken deva’s te zijn, de natuurspirits die niet meer konden zijn. De hoge energie die ze nodig hadden, mochten we weer terugbrengen door ze ook weer te verbinden met de natuurwezens van de omringende natuur en krachtplekken.
De lichtbron die nodig is van boven. Zodat hij onder en boven weer uitgelijnd kan worden.
Prachtige en toch lichte dag.
De tijd laat zien dat het sneller omgezet kan worden.
Dankbaar.