Oerkrachten in Rotterdam – Stormstad
De laatste opstelling maakte voor mij helder waarom het zo lang duurde voordat we naar Rotterdam konden. We dachten de bombardementen centraal te stellen, maar het orakel trok ons meteen naar veel diepere lagen.
Vele oorlogen tussen kleuren, zowel aards als galactisch. Goud dat vanuit het Midden-Oosten bedoeld was om de nieuwe wereldmacht te stichten, had ook naar Antwerpen kunnen gaan, maar eindigde uiteindelijk in Amsterdam. Rotterdam werd gepasseerd omdat zij niet bereid waren zich te verlagen tot een machtsspel, omdat integriteit hoog in het vaandel stond.
De strijd tussen Amsterdam en Rotterdam heeft diepere wortels en is ook de strijd tussen storm en draak, mannelijk en vrouwelijk. Zo had Amsterdam wel degelijk een rol in de bombardementen.
Het goud was al besmet toen het duizenden jaren geleden uit de grond kwam en is via het Midden-Oosten, langs Venetië, naar Amsterdam geloodst om de Gouden Eeuw in te wijden. Eén noodzakelijk goed in de menselijke evolutie, waar Nederland een karmische rol in heeft gespeeld.
Maar de thema’s rondom Rotterdam gingen dieper. Niet voor niets zit er zo’n immense scheppingskracht in de havens en is Rotterdam de poort van Europa. Rotterdam waakt over de goddelijke blauwdruk van Nederland, misschien zelfs groter.
Niet voor niks viel als laatste kaart in de opstelling, “stormwezen”. Zuid Holland is tijdens de lancering van het Handboek in 2016 gedoopt tot storm, de twaalfde oerkracht. Toen kon ik nog niet in Rotterdam komen en gebeurde dat in Gouda.
Maar dat storm bij Rotterdam hoort is duidelijk. De energie van geen poespas of praatjes. Alles aankijken, doorleven en doen. Maskers af zodat er rust komt in de onderstroom. De laatste oerkracht voordat we thuiskomen in de gouden zon.
En, Wat ik jaren geleden al zag: een stargate, een immense poort van Atlantis, ligt ergens nog te sluimeren in de wateren. Een poort met enorme bescherming die keer op keer getracht is over te nemen.
Zoals de zwaan al liet zien, is het langzaam tijd deze te herinneren. De gouden poort.
Een megagrote dag,
en slechts ons begin, in Rotterdam
**********************************************
De plek waar de kerk staat voelt krachtig en heilig, een oase in Rotterdam.
In de eerste opstelling zijn we de plek gaan verkennen: de krachtplek, de kerk, het kasteel, Hillegersberg en Rotterdam. Het water van Rotterdam en het water van Hillegersberg werden als losse posities gezien. Er opende al snel een portaal dat nog niet meteen zichtbaar mocht zijn voor het gehele veld.
Het kasteel had een grote impact op de wetten voor burgers, die niet klopten met de krachtplek, waardoor het systeem niet meer in balans was en Rotterdam zijn eigen wond niet kon zien. De bewoners voelden zich niet gezien en niet gehoord. Dit mochten we eerst oplossen met de eigenaar, door de natuurwetten weer in het veld te zetten.
Daarna kon de Tweede Wereldoorlog het veld binnenkomen. Bij Hillegersberg versprong meteen de tijdslijn naar een andere oorlog, en daarna naar nog meer oorlogen. In de laatste opstelling bleek dit repeterende patroon vanuit galactische lagen te zijn ontstaan, waar permanent werd gevochten om de immense, zuivere poort die in Rotterdam zit, in te nemen.
Er kwam ook een rode draak naar voren die de stad beschermde in zijn bedding, Midden-Aarde, terug naar de onschuld.
De Rotte-plek bleef het zwaar hebben, voelde zich afgesloten van Rotterdam en droeg veel vervuiling, alsof het het afvoerputje was waar alle vastzittende emoties naartoe werden geleid.
In de tweede opstelling zijn we bezig geweest met de mythe van Hillegersberg: Hillagonda, de reuzin. Ze kwam groots in het veld, samen met twee andere reuzenvolkeren. Ze vertelde lachend: “Ik heb het zand er niet bewust neergelegd, het is gewoon gevallen.” Het speelde zich af in meerdere atmosferen en lagen.
De vrouwelijke reuzen konden blijven staan. De mannelijke reus werd eruit gedrukt. Hij was veel meer verbonden met de lucht, waardoor hij niet kon zijn, terwijl hij wel de expansie van het havengebied droeg.
De vrouwelijke reuzinnen waren iets aan het beschermen, iets nieuws dat verbonden mocht worden met de aarde, wat hier nog niet kon landen. Er zat nog veel verdriet. Terwijl Hillagonda permanent krachtig bleef, was het niet haar bedoeling om iemand eruit te drukken.
De ruis liet zien dat er iets in de bedding ontbrak, waardoor het niet bij elkaar kon komen. Het verloren deel van de bedding werd teruggezet. De mannenwond stond groot in het midden, afgesloten van alles, en kon niet zien dat er een deel was teruggekomen om hem te ondersteunen. Met kaartjes en het verschuiven van de posities mocht dat thuiskomen.
Het water van Rotterdam is permanent krachtig en voelde zich ook multidimensionaal verbonden.
Zoals ik net al zei, mocht er in de laatste opstelling veel samenkomen. We verplaatsten ons naar het water, waar we werkten met zicht op de skyline van Rotterdam.
Het eerste stukje heb ik gemist, omdat ik druk bezig was een stoeltje te ontknopen dat helemaal in de war zat. Dat van Amsterdam was, wat energetisch ook zo klopte. De lijnen werden zuiver gemaakt tussen Amsterdam, Rotterdam en Antwerpen. Het goud liet zich zien, wat eerst heel groot bij Rotterdam stond. Door de tijdslijn te verdraaien, werd het teruggebracht naar Amsterdam en voelde het zich helemaal vervuild.
De VOC, de West-Indische Compagnie, de Joden, de slavernij, enzovoort…
Goud voelde zich onteerd. Het is een gave van de aarde, één van haar krachttools, net als edelstenen. Het hoort ook terug in de aarde te komen. Met het zuivere, oorspronkelijke kon het zijn weg terugvinden en kwam het uit bij een poortwachter: een enorme draak. Daar voelde het goud als eieren die beschermd werden, waar het mag broeden totdat het weer zuiver kan worden gebruikt. Het voelde enorm heilig en sereen.
Als laatste stukje mocht de oorsprong van de galactische oorlogen die rondom Rotterdam plaatsvonden een plek krijgen. De schaduwdelen van Rotterdam mochten teruggebracht worden en afvloeien naar het water.
Zoveel verdriet zat er nog, de heimwee naar thuis, Atlantis, waar de oorlogen steeds om draaiden. Het weer mogen uitlijnen en verbinden met de bron.
Jan Pieter heeft met de initiaties van de Oerkrachten al gezien dat Rotterdam de blauwdruk draagt, met als kracht de blauwe storm. Het was ook heel mooi dat dit op het eind allemaal zichtbaar werd en bij elkaar kwam: Rotterdam die het mannelijke in zich heeft, terwijl Amsterdam het vrouwelijke draagt. Hier zat nog lange tijd strijd, wat ook terug te zien was in het verraad aan de Duitsers rondom de bombardementen.
De zo belangrijke poort waar zoveel om gevochten is en die volkeren ook zo vaak probeerden te vernietigen.
De erkenning nu is zo helend, ook voor onze eigen blauwdruk.
Zo dankbaar. Er gebeurt veel in de opstellingen met een grote groep. Het laat zoveel gelaagdheid tegelijkertijd zien. Dus waar ik iets niet benoemd heb, wil ik het wel eren. Want alles doet ertoe.
Vul altijd gerust aan, elke positie draagt zijn eigen waarheid.
We voelen ons in ieder geval vervuld.
Dank jullie wel voor het vertrouwen en het meereizen.
Willeke en Jan Pieter